Nieuws en blogs

  1. José
    14 maart 2019

    “De” paardencoach bestaat niet.

    Paardencoaching is hip en trendy.
    De paardencoaches schieten als paddenstoelen uit de grond.
    Dat heeft in mijn ogen twee grote voordelen:
    1) dat er steeds meer bewustzijn komt voor de sensitiviteit van het paard, en daarmee aannemelijk ook voor paardenwelzijn.
    En 2) dat coaching en therapie met paarden meer bekendheid krijgt.
    Het nadeel is de groter wordende concurrentie…althans, is dat wel zo?
    Concurrentie is in mijn ogen niet wat het beroep best lastig maakt om van te kunnen leven.
    Dat is de onwetendheid bij het brede publiek over wat het nu precies inhoudt.
    En het mooie is… Ik weet het eerlijk gezegd ook niet allemaal.

    Dat is namelijk het misverstand over paardencoaching.
    Paardencoaching is eigenlijk niet te omschrijven onder één noemer.
    Wat alle paardencoaches gemeen hebben, is dat ze paarden inzetten bij het coachen of bij therapie.
    Maar de diversiteit is zo groot!
    Ik denk dat er geen “tak” van coaching is die zo divers is als het coachen met paarden.

    Zo wordt de hulp van paarden ingezet bij kindercoaching, bij mensen met verstandelijke beperkingen, bij autisme, bij traumaverwerking, bij rouw en verlies, bij ADHD, bij geboortetrauma, bij teambuilding, bij relatietherapie, bij beroepskeuzetesten, bij ingewikkelde levensvragen, bij kinderfeestjes, bij familie-opstellingen, bij businesscoaching, bij HSP, …. Oh ja en bij kanker😉.
    Kortom, “de paardencoach” bestaat eigenlijk niet. Daarmee doe je veel paardencoaches en hun expertise tekort.
    Zoveel doelgroepen, zoveel vormen en methodieken. Systeemtherapie, opstellingen met paarden, ervaringsgericht coachen, het paard als kompas, het paard als spiegel, de assen van verandering, sjamanistische invloeden, coachen in de kudde, therapie met 1 paard, op het paard, naast het paard, in vrijheid of aan de lijn… noem maar op…..
    Het jammere is, dat mensen, die 1x bij een paardencoach geweest zijn, en daar niet vonden wat ze zochten, al gauw zeggen : ja ik ken het, maar het was niets voor mij.

    Als je haar verknald is door de kapper, ga je de volgende keer naar een andere kapper. Zitten de tegels in je nieuwe badkamer scheef, zal je voor de keuken een andere tegelzetter vragen.
    Helaas werkt het niet zo met paardencoaching. Als het niet beviel, zullen mensen niet meer zo gauw gaan naar een andere paardencoach of therapeut die met paarden werkt.

    En dat is zo jammer.
    Het ligt namelijk nooit aan de paarden.
    Die doen hun werk altijd goed, hun inbreng klopt altijd.
    Misschien paste de vorm, of de methodiek niet goed bij je. Of paste je toch niet goed in de doelgroep.
    Of misschien vind je paarden niet leuk. Dat laatste doet er niet eens toe.
    Wat er toe doet, is waar en wat het je brengt.
    Ik geef coaching en psychische ondersteuning rondom kanker, vanuit mijn kennis, mijn werkervaring en mijn levenservaring.
    Daarbij zijn de paarden van onschatbare waarde.
    Bij kanker heerst namelijk nog steeds het beeld, dat je vooral positief moet blijven.
    Breek je je been, of is je auto kapot, of heb je een griepje waardoor je een feestje mist dan mag je je best rot voelen en klagen.
    Maar als je kanker hebt (gehad) liever niet.
    Dan wil de wereld graag dat je vooral positief blijft. Dat hoort bij kanker.
    En natuurlijk dat je blij en dankbaar bent dat je nog leeft.
    Bij de paarden hoeft dat niet. Die spiegelen jouw masker, jouw angst, jouw blijdschap, je onzekerheden en twijfels, en ze nodigen je altijd uit om in verbinding te gaan staan met jouw eigen behoeften.

  2. José
    1 maart 2019

    Zorgen voor jezelf.
    (gepubliceerd in overleg met betrokkene)

    De vrouw had kanker gehad, maar voelde zich nu weer prima. Ze vond het leuk dat ze deze sessie cadeau had gekregen van een familielid die hier zelf een traject had doorlopen, maar nodig had ze het zeker niet. Er was dus geen speciaal issue waar ze het over wilde hebben…ze was gewoon benieuwd wat de paarden te vertellen hadden.

    Ze koos voor haar sessie de enige ruin, Tanou.

    Tanou liet zich zoals altijd gewillig meenemen naar de kleine binnenbak, maar zodra het draadje voor de uitgang ging, begon hij meteen al aan te geven dat hij weg wilde. Hij was onrustig, ontweek haar, bleef op afstand en keek steeds of hij de bak uit kon.
    Vol onrust was hij door de bak aan het huppen en draven, schuddend met zijn hoofd. Na enige minuten ging hij met zijn neus over de grond, schraapte met zijn voorbeen, zakte door zijn benen en rolde door het zand. Daarna zocht hij nog zeker een keer of vijf, zes een plekje om te gaan rollen, maar het kwam er niet van…hij zakte wel steeds even door zijn benen maar bedacht zich dan toch, en ging niet liggen.
    Vanuit veiligheidsoverwegingen, had ik, gezien Tanou’s onrust, de vrouw gevraagd bij mij achter het draad te komen staan.

    Ik legde haar uit, dat hij een hoop spanning en onrust liet zien in het heen en weer draven en het weg willen, en dat dit iets spiegelt wat bij haar speelt, aangezien deze binnenbak ook zijn huis is, zijn schuilplek waar hij normaal gesproken volkomen op zijn gemak is.
    Het rollen in het zand is zelfverzorging (vachtverzorging), het is in kuddetaal tevens faciliterend (= uitnodigend) gedrag.
    Met andere woorden: een paard dat gaat rollen (zijn vacht verzorgt) nodigt andere kuddeleden uit om ook te gaan rollen.
    Vaak zie je dan ook, dat als er één paard gaat rollen, er al heel snel meerdere volgen.
    Hoewel het per sessie afhankelijk is van de context, duidt het rollen tijdens een sessie eigenlijk altijd op een uitnodiging om (beter) voor jezelf te gaan zorgen.

    Ter info; ik verbind nooit conclusies of interpretaties aan het gedrag van het paard. Ik doe ook geen aannames. Ik vertaal simpelweg het gedrag en de lichaamstaal, en de cliënten kunnen hier hun eigen conclusies aan verbinden.
    Wat ik wel doe, is mijn vragen afstemmen op wat de paarden laten zien.

    De vrouw beaamde dat ze inderdaad slecht voor zichzelf zorgt, en ook dat er van binnen een hoop onrust is, en dat ze dat eigenlijk nooit aan de buitenwereld wil laten zien. Dat was het eerste wat Tanou spiegelde.
    Verder vertelde ze dat ze soms zomaar verdrietig wordt, zonder goed te weten waarom.
    Daarbij vertelde ze over een paar specifieke momenten en situaties waarbij het verdriet haar kon overvallen, en dat ze die situaties probeert te vermijden (weg kunnen)…terwijl ze het vertelde werd ze emotioneel.

    Dit had ze niet aan zien komen.
    Op hetzelfde moment dat ze het uitsprak en de emoties toeliet, stopte Tanou met zijn onrustige gedrag en kwam naar het draad om verbinding te maken.
    Dit is dus wat er steeds gebeurt op het moment dat je contact maakt met je ware gevoel. Een paard ontwijkt de verbinding zolang er incongruentie is tussen ratio en gevoel. In dit specifieke geval echter kwam hij niet helemaal naar de vrouw toe, maar ging een meter verderop staan met zijn neus, alsof hij toch twijfelde.
    Ik vroeg haar of ze de twijfel herkende, die Tanou liet zien in twee thema’s: het maken van verbinding met je gevoel en de twijfel over het wel of niet gaan rollen (voor jezelf zorgen).
    Ze vertelde dat ze al eens bij een psycholoog was geweest voor dit stukje, maar dat ze hem had “verboden” om verder te graven….De aanstalten waren er wel, maar het vervolg niet…

    Wederom zag ik hier gebeuren, dat het paard pas verbinding zoekt (onmiddellijk en zonder twijfel), zodra iemand ERKENNING geeft aan zijn of haar gevoel, in dit geval spiegelde het paard zelfs de twijfel….

    Het mooie en opvallende aan deze sessie vond ik, dat Tanou meteen al binnen een paar minuten een paar lagen had “af weten te pellen”, terwijl ik nog maar 1 vraag had gesteld…

    De vrouw durfde wel weer in de ruimte bij Tanou te gaan staan. Toen ik verder vroeg naar haar verdriet, kwamen de emoties terug.
    Nu twijfelde Tanou niet meer. Hij kwam bij haar staan en gaf haar een duwtje opzij met zijn neus. Hij pakte zelfs met zijn mond de mouw van haar jas, en trok eraan. Ze moest echt letterlijk in beweging gaan komen. Hij daagde haar uit te reageren.
    Ze erkende wel te weten dat ze hier eigenlijk mee aan de slag moest.
    Dat het nu wel tijd was, omdat ze er last van had dat het verdriet haar soms overviel.

    Op dat moment ging Tanou met zijn schouder bij haar schouder staan. Deze positie duidt op bescherming (in de kudde is dit de veulenpositie.)
    Saakje (de verzorgende merrie) kwam bij mij achter het draad staan en liet met haar mond wat spanning zien, op het moment dat “zorgen voor jezelf” weer ter sprake kwam. Tanou stond nog steeds in de beschermende positie.

    Deze sessie verliep door Tanou zijn inbreng eigenlijk in sneltreinvaart. We hebben nog gepraat over details, terwijl Tanou met zijn schouder aan haar schouder bleef staan, maar de kern voor die dag hadden we allang aangeraakt:
    Erkenning mogen geven aan je verdriet, goed voor jezelf gaan zorgen.
    Voor nu was het even goed. Het eerste stapje was gezet. Genoeg stof om over na te denken en mee aan de slag te gaan.

    Wat de oorzaak onder het verdriet is, is niet meteen in 1 sessie naar boven te halen. Als mensen dat lange tijd zorgvuldig hebben weg gestopt, hadden ze daar een reden voor. De erkenning ervan, en het zoeken naar een manier van verwerken kost tijd en vaak kleine stapjes. Bovendien moet iemand het ook zelf willen, eraan toe zijn, en vooral het gevoel hebben dat dat iets positiefs gaat opleveren.

    Ik ben er altijd heel voorzichtig mee.
    Wat dat betreft is het werken met paarden een zegen. Ze laten zien wat op dat moment nodig is en gezien mag worden.
    Niets meer en niets minder.

    En zo begonnen we de sessie met een cliënt waar het “hartstikke goed” mee ging en die puur kwam uit nieuwsgierigheid, en met een paard dat onmiddellijk liet zien dat er onderhuids veel meer aan de hand was…
    En eindigden we met een paard dat in verbinding kwam, rust vond in de congruentie en bescherming wilde bieden, zodra de cliënt in verbinding was gekomen met haar eigen gevoel en daar ook erkenning aan had gegeven.

  3. José
    28 februari 2019

    Borstkankersymposium en paarden.

    Wat hebben die twee met elkaar te maken zul je misschien denken.

    Vorig jaar had ik een informatiestand over mijn therapie- en coachwerk met de paarden op het jaarlijkse borstkankersymposium. Ik dacht: een brutaal mens heeft de halve wereld, en vroeg of er niet een stukje wei over was en of ik twee paarden mee mocht nemen om de bezoekers te laten “proeven” van het coachen met paarden.

    En dat mocht! Ik vond het fantastisch, een hele eer, en een prachtige kans om meer bekendheid te geven aan mijn werk.
    Maar hoe dichterbij de datum van het symposium naderde, hoe minder goed het voelde. Een paar dagen van te voren besloot ik om de paarden thuis te laten, en alleen met een informatiestand te gaan. En wat voelde dat als een goede beslissing!

    Vandaag kreeg ik de vraag of ik op het komende borstkankersymposium een workshop met de paarden wilde organiseren.
    Ondanks dat ik me echt vereerd voel, heb ik deze keer zonder te twijfelen toch weer besloten mijn ego aan de kant te zetten en het niet te gaan doen. Waarom niet?…denk je wellicht? Waarom zo’n kans voorbij laten gaan?

    Om een paard goed als coachpaard in te kunnen zetten, moet er voldaan zijn aan de basisvoorwaarden van zijn welzijn.
    Een paard is een vluchtdier. Zijn eerste levensbehoefte is veiligheid…dat is de reden dat een veulen eerst moet kunnen staan voordat hij kan drinken, en binnen een half uur tot een uur na zijn geboorte met de kudde mee kan galopperen.

    Hier thuis leven de paarden 24/7 in een vaste kudde, 1 ruin met zijn harem van drie merries, de rangorde is bepaald, er heerst rust, er is regelmaat, er zijn weinig stressprikkels, ze kennen iedere grasspriet en iedere zandkorrel, het is veilig.

    Kortom, een veilige bedding voor de paarden om in te kunnen tunen, en voor de cliënt om gecoached te worden.

    Als ik twee paarden meeneem, een reis in de trailer, uitgeladen worden in een vreemde omgeving, vreemde geuren, vreemde mensen, vreemde geluiden, drukte, dan zijn dat al zoveel prikkels dat ik niet van ze kan verwachten dat ze kunnen intunen op wat er speelt bij bezoekers van het symposium.

    Kan ik dan nooit met twee paarden op reis? Ja uiteraard wel. Om te gaan rijden bijvoorbeeld. Of een weekendje weg.
    En dan doen ze (meestal) heel lief en braaf wat ik van ze verwacht. Ze reageren uiteraard op de stressprikkels, maar ik begeleid ze daarin. Hun focus hoort dan bij mij te liggen, en mijn focus ligt volledig bij hen en onze veiligheid. Ik stuur ze.

    In de coachsessies daarentegen, ligt mijn focus op de verbinding tussen mijzelf, de cliënt en het paard, en er is voldoende veiligheid zodat de focus van het paard volledig kan liggen op wat er gezien moet worden- en wat er speelt bij de cliënt, in plaats van dat hij op prikkels van buitenaf en/of op mij moet focussen (voor zijn eigen veiligheid).
    Ik kan thuis volledig vertrouwen op hun eigen-wijsheid. Als ik ze, vanuit mijn ego, al probeer te sturen omdat ik iets anders in mijn hoofd heb(zie mijn vorige blog) dan wordt me achteraf steeds duidelijk waarom ze communiceerden zoals ze deden…

    Ik kan met mijn brave paarden mooie coachsessies neerzetten op locatie, op leuke evenementen bijvoorbeeld, of voor teambuilding of leuke teamuitjes, en dan zullen ze heel lief doen wat ik van ze verwacht.

    Maar coachen bij de gevoelige thema’s rondom kanker vereist een hoge mate van (fysieke en mentale) veiligheid voor zowel paard als cliënt, rust en meer diepgang! En het gaat er zeker niet om, dat de paarden doen wat we van ze verwachten. Integendeel! Sterker nog, soms zijn ze behoorlijk confronterende spiegels.

    Wat mij betreft schiet het coachen met paarden op een groot evenement rondom kanker dan ook volledig zijn doel voorbij, en zou er een compleet verkeerde indruk ontstaan van wat mijn paarden en ik werkelijk toevoegen. Daarmee zou ik alle partijen tekort doen. De cliënten, de paarden…en mijzelf.

  4. José
    26 februari 2019

    Ervaringsdeskundige.

    Gisteren hadden we de zesde en tevens laatste bijeenkomst-dag van het groepje “Klaar met Kanker”.
    Dit groepje bestond uit vijf vrouwen, helaas waren er twee dames verhinderd door privéomstandigheden.
    Allemaal hadden ze een kankertraject achter de rug.
    Althans…de behandelingen waren achter de rug, en ze waren overeind gebleven.

    Wat ook overeind was gebleven was het verdriet.
    Onder andere over het moeten leren omgaan met (soms heftige) fysieke beperkingen, over onbegrip uit de omgeving (ben je niet dankbaar en blij dat je nog leeft??), over een lijf wat niet meer “eigen” voelde in de spiegel, over ongewild kwetsbaar zijn, over toekomstplannen die omgegooid moesten worden, over sterk moeten zijn en positief moeten blijven omdat anderen dat van je verwachten.

    En regelmatig bleek, dat de kanker niet altijd het verdriet veroorzaakte….maar “slechts” het verdriet bloot legde als een vergrootglas. En als dat vergrootglas dan ook nog eens door paarden als een spiegel voor je neergezet wordt kan dat behoorlijk confronterend zijn…

    Omdat het de laatste dag was, had ik een simpele oefening gepland die inzichtelijk maakte waar de deelnemers qua proces vandaan kwamen, waar ze nu stonden, en waar ze naartoe wilden. Eenvoudig door het plaatsen van drie pionnen in het veld van de paarden, gaf het al een indicatie van de weg die ze al hadden afgelegd, en hoe kort of hoe lang de weg nog was waar ze naartoe wilden.

    Mijn idee vooraf was, dat ze allemaal een paard zouden kiezen om mee te werken. Afgaande op wat ik de afgelopen maanden had zien ontstaan, wist ik dat niemand hetzelfde paard zou kiezen en welke combinaties er zouden ontstaan. En ja, wat de dames betreft, had ik gelijk. Lucey, Tanou en Amora werden gekozen om mee te werken, Saakje niet.
    De paarden besloten echter heel wat anders….

    Op het moment dat we ze erbij wilden betrekken, liepen ze alledrie weg. En niet toevallig, echt bewust. En vlot ook.
    En natuurlijk wist ik, dat ze hiermee een duidelijke boodschap afgaven, maar eigenwijs als ik ben, dacht ik; oké dan maar met halsters. Met wat moeite lieten ze zich halsteren en braaf liepen ze mee terug naar de plek waar de pionnen geplaatst waren. Zodra de dames de halsters loslieten, liepen ze echter meteen weer weg, zo ver mogelijk van ons vandaan. Terwijl we ze samen vanaf een afstandje bekeken, kwam Saakje tussen ons in staan en duwde haar hoofd in het halster wat ik in mijn handen had.
    Een kippenvelmomentje. Mijn dierbare Saakje kwam zich vrijwillig aanmelden, waar de anderen zover mogelijk van ons weg liepen.

    Ik begon vragen te stellen aan één van de dames. Saakje koos vrijwillig positie op haar “pad” tussen de pionnen. Ze oogde ontspannen, deed bij sommige antwoorden een stapje naar voren of een stap terug, en liet soms heel duidelijk bij bepaalde antwoorden en onderwerpen wat spanningssignalen zien met haar mond en oren. We bereikten een punt waarop we besloten om haar verhaal voor nu even los te laten om te laten bezinken. Exact op dat moment stapte Saakje uit haar “rol” tussen de pionnen, en liep naar de waterbakken om te gaan drinken.
    Ik vervolgde mijn vragen met een van de andere deelnemers, die met haar stoel al die tijd boven haar “nu”-pion had gezeten, en nu op de grond was gaan zitten.
    Onmiddellijk liep Saak weg richting de andere paarden.

    Er kwamen heftige emoties bij de vrouw los… enorme boosheid om het niet meer sterk kunnen zijn, de afschuw om zich zo kwetsbaar te voelen, liever terugtrekken en het alleen doen, dan zelf afgewezen te worden, de schaamte om op haar kwetsbaarst gezien te worden, en woede om wat ze haar geliefden aandoet door zoveel hulp nodig te hebben.

    Jeetje. Hier werd me dus duidelijk waarom de paarden beslist niet wilden meewerken, en wegliepen uit deze energie van afwijzing en het niet geholpen willen worden. Over spiegels gesproken.
    En ook werd me duidelijk waarom juist Saakje degene was die in de eerste instantie wel bleef….

    Ik keek vanaf een afstand naar de paarden. Tanou, de leider, stond het verst van haar weg, met meteen in zijn kielzog de alfamerrie Amora. Leiderschap was dus nu letterlijk ver weg….
    Het viel me op dat zowel Saakje als Lucey iets dichterbij ons stonden, maar nog steeds op afstand. Ze stonden naast elkaar met hun hoofd aan onze kant, alsof ze achter een onzichtbaar lijntje stonden.
    Ze waren druk naar eten aan het zoeken in de modder, terwijl er vlak naast ons een grote bak vol met hooi stond.
    Eten zoeken op (onlogische) plekken van schaarste, terwijl er elders eten in overvloed is, duidt op het spiegelen van onvervulde behoeften.
    Ik vroeg de vrouw of ze woorden kon geven aan de onvervulde behoefte die onder haar verhaal zat. Dat er angst en verdriet onder de boosheid zaten was duidelijk…maar wat had ze echt nodig, waar had ze echt behoefte aan?
    Die vraag kwam even binnen.
    Het antwoord bleek iets te zijn, wat alleen zij zichzelf kan geven.
    Onder de behoefte aan minder hulp nodig hebben, zat de behoefte om het ook onvoorwaardelijk te mogen ontvangen, om ook “volwaardig” te zijn in haar kwetsbaarheid, om het kleine meisje in haar toe te mogen laten zonder erop afgewezen te worden. Om zonder angst voor afwijzing weg te mogen kruipen en te mogen rusten bij haar geliefden.

    Echt op het exacte moment dat ze het uitsprak kwamen de paarden teruglopen naar onze “ruimte” en gingen Saakje en Lucey eten uit de volle bak. De vrouw zat nog steeds op de grond, een enorm kwetsbare positie tussen vier loslopende paarden. Ze liepen nu dicht om haar heen, met rust en respect, zonder haar omver te lopen. We waren er stil van…

    Later verwoordde zij het zo: Ik kan wel besluiten dat ik me niet wil laten helpen om mijn geliefden te ontzien, maar daarmee maak ik mezelf zwak, en maak ik mezelf de zwakke schakel. Dus ik probeer het goed te doen voor mijn familie, maar eigenlijk onttrek ik me en verstoor daarmee juist de “groep”.

    Rest mij nog uit te leggen waarom juist Saakje het enige paard was wat zichzelf letterlijk aanbood om te helpen coachen terwijl de rest wegliep.
    Saakje is ervaringsdeskundige als het gaat over fysiek en mentaal afzien door ziekte. En niet een klein beetje.
    In 2015 lag ze op het randje van de dood. In de kliniek gaven ze haar 50% overlevingskans als ze met spoed geopereerd zou worden. Tijdens de operatie bleek er veel meer aan de hand dan in de eerste instantie werd gedacht, en haar kansen zakten naar 20%.
    Twee weken verbleef ze in een gesloten box op de IC, en moest meerdere malen per dag nare behandelingen (maagspoelingen) en onderzoeken ondergaan terwijl ze al die tijd geen hap mocht eten. Ze was ruim 150 kilo afgevallen.
    Haar revalidatie duurde bijna een jaar, in totaal heeft ze twee en een half jaar op een streng paard-onvriendelijk vloeibaar dieet gestaan, wat haar ernstig beperkte in haar behoeften aan sociale contacten met soortgenoten.

    Maar ook voordat ze bij mij kwam, had ze al een geschiedenis die je een paard niet gunt.

    Saakje weet. Ze liep niet weg voor deze emoties vanuit herkenning. Ze is ervaringsdeskundige.

  5. José
    22 februari 2019

    Relatietherapie met paarden…

    Eén van mijn cliënten is een vrouw die borstkanker heeft gehad.
    De sessies met de paarden waren voor haar zo verhelderend en helend geweest, dat ze graag wilde dat haar man ook eens een sessie zou “proberen”. Haar man vond het prima. Leuk. Hij was wel benieuwd.
    Toen ze hier samen aan tafel zat merkte ik wel dat hij er niet echt iets serieus van verwachtte.
    Hij was laconiek; ach, het was leuk om het eens te proberen en hij wilde dat best doen voor zijn vrouw.

    Zij wilde graag aan de kant meekijken naar de sessie.

    Na een korte intake nam ik hem mee de kudde in, om een paard uit te kiezen om mee te gaan werken. Hij koos het enige “mannenpaard”, Tanou. Een grote vriendelijke reus.
    Eenmaal in de bak, ging Tanou de verbinding niet aan. Hij bleef de man negeren, ondanks zijn pogingen om contact te maken.
    De connectie leggende naar zijn eigen situatie, kwam dat vrij heftig binnen, en kwamen de emoties…
    Op dat moment (het moment dat cliënt in contact kwam met zijn gevoel) maakte Tanou contact met de man.
    Zijn vrouw zat achter het draad te kijken en vond het bijzonder om te zien hoeveel impact het meteen al had.

    In de kudde is Amora de alfamerrie; Zij staat direct naast Tanou in rangorde, boven de andere merries.
    Tanou en Amora zijn dikke maatjes. Ze eten samen, rusten samen, wandelen samen.

    Amora kwam bij de ingang van de bak staan en gaf aan dat ze graag naar binnen wilde, dus ik liet haar erbij. Ze liep naar Tanou.
    Onmiddelijk gingen Tanou’s oren in zijn nek en joeg hij haar weg uit zijn “ruimte”. Zij reageerde door zich om te draaien en met haar achterbenen naar hem uit te halen. Wow.
    Dikke vrienden als deze paarden zijn, viel het me uiteraard meteen in, dat hier duidelijk iets gespiegeld werd van de energie tussen deze twee mensen…
    Ik keek naar de vrouw.
    Ze zat achter het draad heftig knikkend te kijken…Ja, zo gaat het, zei ze. Hij bevestigde dit geëmotioneerd en zei dat hij dit totaal niet verwacht had.

    Ik nodigde haar uit, om erbij te komen en dit samen met de paarden verder uit te diepen.
    Een paar grote, verrassende eye-openers aangaande hun relatie kwamen voorbij, o.a over “in elkaars ruimte” zitten, zorgen voor jezelf, en over invullen voor elkaar….
    Omdat het onrustig bleef tussen Amora en Tanou, liet ik Amora weer naar buiten.
    Ik gaf ze wat voorwerpen om als “grondankers” ergens op een plek naar keuze in de bak te leggen, als symbool voor wat onderwerpen die aan de orde waren gekomen.
    Tanou bevroor. Hij was letterlijk niet meer in beweging te krijgen.
    Samen probeerden ze hem in beweging te krijgen in de richting van het symbool waar ze beiden heen wilden.
    Hij ging niet.
    Tanou die met zijn speelse, beweeglijke nieuwsgierige karakter altijd overal voor in is…Stokstijf bleef hij staan.
    Ditmaal zei de man: ja, zo is onze relatie ook…we willen allebei zo graag, maar we zitten in een impasse en we komen gewoon niet vooruit…

    We besloten de sessie te beëindigen. Zodra we weer binnen waren en hun energie uit het “veld” was, waren Tanou en Amora weer dikke vrienden, we zagen door het raam hoe ze gemoedelijk naast elkaar stonden te eten.

    De man was duidelijk geëmotioneerd door de spiegels die ze beiden voorgehouden hadden gekregen en zei nogmaals dat hij nooit had verwacht dat het effect zo direct en zo confronterend zou zijn. En tegen zijn vrouw: we hebben heel wat handvatten om over te praten als we volgende week vakantie hebben…

    Nadien kreeg ik het volgende bericht van de vrouw:

    “Wat er gebeurde gaf duidelijk aan dat we in een impasse zaten in onze relatie, en dat er keuzes gemaakt moesten worden voor de toekomst, ook qua werk. Het was mooi om te zien dat het paard niet meer voor of achteruit ging…En daar werken we hard aan. Zowel aan de relatie als aan de toekomst. We praten meer, de irritaties thuis zijn echt een heel stuk minder en onze relatie is aan het herstellen “.

    En zo veranderde een “voor-de-leuk-sessie” voor hem, onverwacht in een serieuze sessie voor beiden.

  6. José
    22 februari 2019

    Ik schreef al eens dat angst hier in de praktijk een veelbesproken onderwerp is.
    Maar niet alleen de angst die met kanker gepaard gaat.
    Ook angst voor paarden is hier met regelmaat een onderwerp.
    Want het verbaast me iedere keer weer; mensen die bang zijn voor paarden, komen ondanks hun angst toch hier om gecoached te worden.
    Zo had ik een cliënte, die ik voor het schrijfgemak even een gefingeerde naam geef, Pauline. Ze had Saakje uitgekozen voor een sessie. Terwijl Pauline vertelde over haar stress en pijnpunten, draafde Saakje rondjes om haar heen.
    Snuivend, staart omhoog, (stresssignalen), zo ver mogelijk bij Pauline vandaan, en steeds even stilstaand bij de uitgang om te checken of ze de bak uit kon.
    Pauline vond het doodeng, maar gaf aan toch door te willen gaan met de sessie. Ze wilde de confrontatie met haar pijn aangaan.
    Ook Saakje voelde zich er beslist niet prettig bij. En net zoals het welzijn van de cliënt, houd ik ook het welzijn van het paard in het oog.
    Bovendien had ik sterk mijn twijfels of Saakje wel Paulines pijnpunten spiegelde, of meer de angst van het moment, om in de cirkel van een dravend paard te staan? Zo hielden ze elkaars stress alleen maar in stand.
    Ik besloot daarom om van onderwerp te veranderen en legde uit waarom.
    Ik vroeg Pauline naar haar grote hobby, haar passie, fotografie. Ze wilde er graag haar werk van maken, maar durfde dat niet goed. Weinig zekerheid etc. En zou haar werk wel in de smaak vallen. Vol vuur vertelde ze over de projecten die ze gemaakt had, de opdrachten waar ze op hoopte en het werk wat ze al klaar had liggen voor een eventuele expositie.
    Saakje stopte met rondjes draven langs de muren van de bak, en bleef stilstaan langs de muur achter Pauline. Ik zag dat Saakje zich ontspande in haar lijf en naar ons keek.
    Terwijl wij doorpraatten over Pauline’s passie, zag ik Saakje langzaam van achter naar haar toe lopen. Ik vertelde het tegen Pauline, en vroeg of dat oké was voor haar, en dat ze eventueel ook bij mij achter het draad kon komen staan.
    Pauline bleef in de ruimte bij Saakje, ondanks haar angst. Saakje ging met haar boeg/borst tegen de rug van Pauline staan en legde haar hoofd over Pauline’s schouder. Haar wang tegen Pauline’s oor. Ik zag de tranen in Pauline’s ogen komen, en vroeg haar, hoe ze dit ervaarde, en dat ze nog steeds te allen tijde de bak uit kon stappen.
    Maar ze zei: ik vind het zo fijn, zo lief, ik voel nu alleen maar steun en warmte en energie in mijn rug, dit is wat ik moet doen. Haar angst voor paarden, en haar angst om haar passie te volgen waren op dat moment samen verdwenen.
    Ze draaide zich om en legde haar hoofd tegen Saakjes hals.
    Ik vroeg haar, of ze het nog wilde hebben over haar pijn en stress-issues.
    Dat wilde ze wel.
    Saakje draafde niet meer gestrest in rondjes om haar heen, maar ging pontificaal tussen mij en Pauline in staan met haar grote lijf, zodat we geen oogcontact meer hadden. Ze blokkeerde het gesprek.
    Wil je het daar echt nog wel over hebben? vroeg ik.
    Ik dacht dat jij dat wilde, zei ze…
    En precies dat, was nu net haar steeds terugkerende issue….
    Tekst en foto met toestemming. De naam Pauline is gefingeerd, de sessie niet.

  7. Jose
    22 november 2018

    De maand van de borstkanker

    Inmiddels ligt oktober alweer even achter ons, maar bij deze toch nog het interview met een cliënt. Wegens privacy wilde ook deze mevrouw niet met naam genoemd worden en is haar naam gefingeerd
    26 oktober 2018 22 21 0
    Sonja (53): ‘Oktober is jaren geleden uitgeroepen tot borstkankermaand. De cijfers liegen er niet om. In Nederland wordt één op de zeven vrouwen ermee geconfronteerd. En in oktober staan we daar extra bij stil. Jaarlijks krijgen dus ruim 17.000 vrouwen te horen dat ze borstkanker hebben. Ik was daar twee jaar geleden ook één van. Ik ben niet zo iemand die makkelijk over haar gevoelens praat. Ook niet toen ik kanker kreeg. Wat ik echter niet door had, is dat je kanker niet alleen hebt. Nee, je hele gezin heeft het. En daar ging het dus bijna mis.’

    ‘Ik had meegedaan aan het bevolkingsonderzoek borstkanker. Daar werden afwijkingen geconstateerd die sterk wezen op kwaadaardigheid. Daarna ging alles vrij snel. Er volgden meer onderzoeken en drie weken later was ik al geopereerd. Ik wist me geen raad met alle emoties die op me afkwamen. Angst, want hoe zou dit aflopen, en verdriet om het verlies van mijn borst. Ik voelde me verraden door mijn lichaam.’

    ‘Ik vond het ineens moeilijk om intiem te zijn met mijn man. Het was ook net of Richard en ik elkaar niet meer begrepen. Ik geloof dat hij het ook moeilijk had met mijn ziek zijn, maar dat uitte hij niet echt zo. Het was net of mijn borstkanker tussen ons in was komen te staan. Onze beide puberdochters reageerden ook heel verschillend. De oudste was enorm behulpzaam en nam mij vooral tijdens de chemokuren alles uit handen, terwijl de jongste zich helemaal afsloot en zich terugtrok. Het was net alsof het haar helemaal niets deed dat ik ziek was. Ik maakte me veel zorgen over haar.’

    ‘Via een vriendin hoorde ik over Coachingspraktijk Klaar met Kanker. Er wordt daar gewerkt met paarden. Omdat onze jongste altijd een ‘paardenmeisje’ is geweest, hoopte ik dat ze zich hierdoor weer wat open zou kunnen stellen. Ik heb gebeld voor meer informatie en kreeg een uitnodiging om te komen kennismaken.’

    ‘De eerste ontmoeting met José Wienk van Coachingspraktijk Klaar met Kanker was heel prettig. José heeft zelf ook borstkanker gehad én voorstadium 2 van baarmoederhalskanker. Het zorgde voor herkenning, José had aan een half woord genoeg. Toen ze hoorde hoe de situatie binnen mijn gezin was veranderd sinds ik kanker had, stelde ze een paar gezinssessies voor. Daar moest ik even over nadenken. Ik was bang dat het niks voor Richard was, want hij houdt beslist niet van paarden. Maar José legde uit dat dat helemaal niet belangrijk was.’

    ‘Ze heeft niets teveel gezegd. Het is zo bijzonder om te zien wat er tijdens die sessies gebeurde. Richard toont zijn zorgen om mij veel meer. Onze jongste is helemaal veranderd en de oudste heeft geleerd dat zij niet alle verantwoordelijkheid op zich hoeft te nemen. En ik? Ik heb gewerkt aan mijn lichaamsbeleving, zelfvertrouwen, angst en toekomstverwachtingen. Ik durf voor het eerst ook te vertellen wat er met me is gebeurd. Wat borstkanker bij mij heeft teweeggebracht. Dat is een grote stap voor me geweest. Maar het is goed om het met anderen te delen. Zeker in een maand als deze, waarin borstkanker centraal staat.’
    – Wegens privacyredenen is de naam Sonja gefingeerd

  8. Jose
    29 oktober 2018

    Een artikel in For You Magazine, van een vrouw die bij Klaar met Kanker een traject heeft gevolgd. Uit privacy-oogpunt is zij niet degene op de foto, het paard op de foto is Amora. (zie “Het Team” onder “Over Klaar met Kanker”)

    Ik was halverwege de dertig toen ik de diagnose ‘darmkanker’ kreeg. Mijn hele leven stond op zijn kop. Ik stond midden in het leven, had een leuke en uitdagende baan als journaliste, en zorgde samen met mijn man voor ons gezin met twee kinderen. Ik was gelukkig, maar nu voelde het alsof mijn geluk ineens werd afgepakt, vermorzeld en in de prullenbak werd gegooid. Radeloos: zo voelde ik mij.
    Een onrustige en stressvolle periode brak aan: ziekenhuisbezoeken, overbezorgde vrienden en een man die het thuis allemaal probeerde te redden. Tijdens mijn ziekte wilde ik graag mijn werk en huishouden zo goed mogelijk volhouden. Dit was vrij lastig, want door de ziekte was ik de grip op mijn leven en werk kwijt. Dit had als gevolg dat ik vaak thuis zat: alleen met mijn gedachten. De radeloosheid kwam weer om de hoek kijken als ik mijn man zag zwoegen en ik hem niet kon helpen. Bijna reikhalzend keek ik uit naar de geplande operatie.
    Het was een pak van mijn hart dat de operatie goed uitpakte. Maar het revalidatieproces erna was een heel traject. Er werd een stoma geplaatst, omdat er een deel van mijn darm was weggehaald.
    Ik had een grote behoefte om met anderen hierover te praten en vroeg me af waar ik heen moest met mijn verhaal. Ik merkte dat het een gevoelig onderwerp is voor mijn man, en ik wilde mijn vriendinnen er niet al te veel mee lastigvallen. Via een vriendin hoorde ik over Coachingspraktijk Klaar met Kanker, waarbij kennismaken met paarden centraal staat. Maar het duurde een tijdje voordat ik de stap durfde te zetten. Toch heb ik een afspraak gemaakt toen ik fit genoeg was.
    Ik kreeg een veilig en warm gevoel toen ik José Wienk van Coachingspraktijk Klaar met Kanker voor het eerst ontmoette. Ze vertelde mij dat ze in 2015 borstkanker had gehad én voorstadium 2 van baarmoederhalskanker. Door dit fijne eerste contact en een gezamenlijke ervaring voelde ik direct een klik. Tijdens de coachingssessies werken we samen aan kankergerelateerde thema’s zoals lichaamsbeleving, zelfvertrouwen, angst, toekomstverwachtingen, en de invloed van kanker op relaties en vriendschappen. En heel bijzonder: met paarden. Paarden kunnen met hun natuurlijke gedrag aanvoelen hoe ik mij voel. Ze ‘ziet’ mij. Daarnaast hoef ik geen ervaring met paarden te hebben, want ik hoef er niet op te zitten. Ik sta gewoon op de grond terwijl het paard om mij heen loopt. De sessies geven mij zoveel rust. De razende gedachten worden opzijgezet, en ik heb het idee dat ik mijn leven weer wat op de rit krijg. Uiteindelijk ga ik eruitkomen!’
    Sanneke
    Therapie en coaching met paarden
    José van Coachingspraktijk Klaar met Kanker: ‘Therapie en coaching met paarden is nog relatief onbekend in Nederland. Gelukkig wordt het wel steeds bekender, want er gebeuren tijdens sessies zulke mooie, ontroerende en helende dingen. Daarnaast geven de paarden zoveel inzichten en handvatten. Het is beslist niet zweverig, zoals nog vaak wordt gedacht, maar het is gebaseerd op het natuurlijke kuddegedrag. Als prooi- en vluchtdier heeft een paard het noodzakelijke aangeboren vermogen om nieuwe situaties en emoties en behoeftes bij mensen en dieren te ‘scannen’, en op de juiste manier in te schatten. Als je angstig bent voor paarden, hoeft dat zéker geen belemmering te zijn: ik houd voortdurend zowel jouw veiligheid en welzijn als die van de paarden in het oog. Bovendien kun je er steeds voor kiezen om uit de coachring te stappen, zonder dat dat afbreuk doet aan de sessie.’
    De juiste begeleiding
    Bij Coachingspraktijk Klaar met Kanker in Veessen kun je terecht voor ondersteuning, (paarden)coaching en begeleiding bij verschillende soorten kanker, zoals borst- en longkanker. Een warme, veilige en prettige plek voor iedereen die te maken krijgt met kanker.

    Coachingspraktijk Klaar met Kanker
    José Wienk
    de Stege 10
    8194 LP Veessen
    06-16494604
    http://www.klaarmetkanker.nl

    https://www.foryoumagazine.nl/het-voelde-alsof-mijn-geluk-werd-afgepakt-2/?zoeken=kanker

  9. Jose
    23 oktober 2018

    Oktober Borstkankermaand.

    De Nieuws- en Blogspagina is hier een beetje mijn struikelblok. Ik plaats regelmatig een blogje met foto’s op mijn facebookpagina Klaar met Kanker, maar hier verdwijnen ze steeds om de één of andere mysterieuze reden, waar ik echt nog eens aandacht aan moet besteden.

    Deze maand, borstkankermaand, is relatief druk: zo stond ik op het Borstkankersymposium in Doorn, een fantastische dag!
    Ik kreeg hulp van een man die na hersenkanker bij mij een lang traject heeft gevolgd, en graag aan lotgenoten wilde vertellen hoe hij de sessies heeft ervaren.

    Verder ben ik gestart met een groepje van zes dames, die allemaal borstkanker achter de rug hebben. Onderwerpen als amputaties, littekens, partners, kinderen, onbegrip, korte kapsels, niet meer kunnen werken, verlatingsangst, niet zeuren, schuldgevoel, vermoeidheid, geen zin meer hebben, en nog veel meer….het komt allemaal voorbij. Het geweldige van zo’n groepje is, dat het voor iedereen herkenbaar is. En de paarden… ik blijf het zelf nog steeds bijzonder vinden hoe direct te spiegelen, mensen in beweging willen zetten en handvatten geven, kippenvel soms.

    Op 19 oktober heb ik mijn certificaar Access Bars Practitioner behaald, wat een mooie aanvulling op het coachen met paarden is dat zeg! De paarden zijn ook gevoelig voor de energie die dan “aan” gaat, en zijn er steeds actief bij betrokken, maar wel op een hele ontspannen en relaxte manier. Prachtig om te ervaren.

    In het magazine For You, maar dan alleen de edities Zwolle en Stedendriehoek staat deze maand het ervaringsverhaal van Sanne (naam gefingeerd), die na darmkanker een traject kwam volgen. Het is ook online te vinden op het For You Magazine.

    Wil je iedere dag op de hoogte blijven van de nieuwste activiteiten en hoe het de paarden hier vergaat, volg mij dan op Facebook.

Simple Business by Nimbus Themes
Powered by WordPress