Blogs.

Posted by on 16 oktober 2017

Klaar met kanker?

Alweer ruim een week geleden bezocht ik samen met collega Barbera het borstkankersymposium in Putten.

Ondanks dat ik zelf alweer tweeën een half jaar geleden de diagnose kreeg, en het hele traject aan operaties, bestralingen en chemokuren heb doorlopen, kwam ik daar niet in de hoedanigheid van (ex-) patiënt. Barbera heeft nooit borstkanker gehad, dus dat gold ook voor haar.

We gingen ernaartoe met de gedachte en de hoop om “Klaar met Kanker” vindbaar te maken voor mensen die we kunnen helpen, en om te “proeven” wat er leeft onder vrouwen én mannen die borstkanker hebben of hadden.

De dag begon met een panel op een podium, waar het publiek vragen aan kon stellen. En heel eerlijk, ben ik er alweer een hoop van kwijt, maar één ding is me enorm opgevallen.

Een grote groep van de aanwezige vrouwen én mannen, hadden de diagnose al meer dan drie of vier jaar geleden gekregen. De meesten zelfs, zo bleek uit het aantal opgestoken handen die dit bevestigden.

Ik schrok er een beetje van. Jeetje, dacht ik…Zíjn mensen dan wel überhaupt ooit klaar met kanker?

Het was dus een feit dat daar veel mensen waren, die de diagnose al jaren geleden hadden gekregen, en daar nu nog steeds mee bezig waren. Hetzij fysiek, hetzij mentaal. Ik had het niet verwacht.

Later op de dag, toen ik de HR-manager van een groot bedrijf vertelde over het coachen met paarden, over de beeldende therapie en over de interactieve training die ik samen met Barbera geef, zei hij: ” Maar met kanker ben je toch nooit klaar? ” Hij was zelf ook kanker-ervaringsdeskundige.

En ik realiseerde me dat hij natuurlijk gelijk had.

Toen ik zelf net klaar was met het behandeltraject en in het bekende ” zwarte gat” viel, heb ik ook allerlei therapieën gevolgd. Gepraat met een maatschappelijk werker, met een psychologe, maar bij beiden vond ik niet wat ik nodig had.

Uiteindelijk belandde ik in een groepstherapie met “fasegenoten”. Die vond ik enorm helend. Het begrip, de (h)erkenning. Het heeft me destijds gebracht wat ik toen zocht, en uiteindelijk constateerde ik bij mezelf dat ik wel “uitgekankerd” was. Op emotioneel gebied dan. Tijd om weer orde op zaken te brengen en wat structuur te gaan creëren.

Maar het feit blijft, dat iedere controle toch wel weer een beetje spannend is. En dat ik bij een verrekte spier, of rugpijn, of een naar hoestje, me tóch heel even stiekem afvraag of het wel écht een verkoudheid is, of het wel écht een verrekte spier is…óf….?  Vóór de diagnose schoot die gedachte nooit door mijn hoofd.

Bovendien; wie is er ooit klaar met kanker? Eén op de vier mensen krijgt kanker, dus de kans is groot, dat je er mee te maken krijgt in je naaste omgeving.

Toch sta ik nog steeds achter de naamkeuze van Klaar met Kanker; het staat voor Klaar met de emotionele belasting die kanker met zich meebrengt door pijn, vermoeidheid, onbegrip, angst, verdriet. En het staat letterlijk ook voor Klaar met het behandeltraject. Want ook als je je ineens in dat gat bevindt , wat zit tussen “genezen” en “geheeld” zijn, is er hulp.

Wat wij willen meegeven is een stukje herkenning en erkenning, rust, acceptatie, rouwverwerking, en handvatten om te dealen met alle emoties. Een soort veiligheidsgordel in de achtbaan die kanker is.


Comments

Be the first to comment.

Leave a Reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Simple Business by Nimbus Themes
Powered by WordPress